कला साहित्य

सपनाको कथा

डमनोज बोगटी

सिङगार पटार गरेर आउँछ सपना

सिकुवा माग्छ ।

ओछ्यान माग्छ सिरानी माग्छ

र सिरानी बिगारी राख्छ ।

आँखा माग्छ,रात दिन सबै माग्छ ।

मागेरै धनी हुन्छ सपना ।

सपना जस्तो बाुंच्न नसकेको पीडा

बिहानै उठ्छ, काममा जान्छ ।

काम गर्दै सपना सम्झिएर झस्किन्छ ।

यसरी झस्किएरै बितेका उसको पर्ुखाका

पुराना सपनाहरू सम्झिएर

आँखाबाट पानी चढाउँछ ।

सपनाको झुटो विश्वास

अहिले उसको नाङ्ग्लो जस्तो चेतनामा दानाभुषको परीक्षामा छ, सपना

कसरी उत्तर्ीण्ा हुन्छ कुन्नी चेतनाको हातमा ।

सपना पनि हरेक पर्वमा देश जान्छ

सपना पनि, सपना नै बोकेर आउँछ ।

ममाथि चढेर सपनाले, आफ्नो काम गर्छ

मेरो काम पटक्कै गर्दैन ।

जब ममा पनि त्यसको स्वार्थ पूरा हुँदैन

मलाई नै छोडेर जान्छ ।

सपनाको समाज, सपनाले पाएको संस्कृति

त्यसको समुदाय, मसित जब मिल्दैन

त्यो किन आउँछ आँखाभरि -

किन छाउँछ सिलिङभरि -

जब सपना जान्छ

त्यो बसेको ठाउँनै बगर बन्छ ।

सपनाको कुरा, समात्न नपाइ फुट्छ ।

सपना कुरा गर्न थाक्दैन ।

सपनाले आफ्नो कुरा मात्र सुनाउँछ ।

उसकै कुरा सुनेर

विज्ञानले समातेको छ भीरमा डोरी ।र्

अर्थनीतिले खेल्छ जुवा ।

सपनाको व्यापार गर्नेहरूको आँखाबाट कसरी देखिन्छ होला हगी

हाम्रो थ्याप्चे नाक र पुड्को चिनारी ।

सपनाले कुरा लुकाउँछ ।

सपनाले अह्राउँछ, नबोली दलिनु

थाहा पाउँदापाउँदै ठगिनु, हेपिनु, जोतिनु, मर्नु ।

सपनाको हातमा दिइएको शासनले देख्दैन

पिल्सिएको गोरुको काुंध देख्दैन

बीऊसित हिलो खेल्ने बाईंचुरी ।

घरभित्तामा पोतिएको धुवाँको कालो रङ ।

त्यो रङले लेखिएको पुरानो सफा र सेतो विपनाको कविता ।

सपना निर्दयी हुन्छ, सपनाले बुझदैन

कसैको परिस्थिति ।

विपनाको नरम छाला छाम्नु पनि

सपनाको सिफारिस् चाहिन्छ ।

सपनाको दास हुनु, जिउनु कि मर्नु ?